Po Polsce podobno krąży następująca historyjka: turysta spaceruje po Warszawie. Kiedy dochodzi pod budynek Rady Ministrów, przez otwarte okno słyszy, jak grupa ludzi śpiewa najbardziej znaną polską piosenkę: „Sto lat, sto lat…”. Zaciekawiony pyta ochroniarza: co to za impreza, ktoś obchodzi urodziny lub imieniny? „Nie, to rząd obraduje na podniesieniem wieku emerytalnego” – odpowiada strażnik.

Ktoś opowiadał mi niedawno, jak w pewnym szpitalu, gdzie pracują siostry zakonne, zaplanowano wielkie uroczystości ze Mszą św. Kiedy wszyscy szli do kaplicy zauważyli, że na szpitalnym korytarzu została starsza siostra zakonna.
- Nie idzie siostra z nami do kaplicy?
- Chciałabym, ale umówiłam się z pewnym murarzem. Ma za chwilę przyjść i mam mu zrobić zastrzyk.
Po skończonych uroczystościach uczestnicy zapytali siostrę:
- I co, był murarz na ten zastrzyk?
- Był, ale gdy zobaczył, kto mu ma mu go robić, ile ma lat, uciekł ze strachu, bojąc się, że mi się ręce już trzęsą i nie trafię w żyłę…

Specjalistą o emerytur nie jestem. Prywatnie podoba mi się projekt, by kobiety mogły na nie przechodzić wcześniej po urodzeniu dziecka. W sytuacji prawie katastrofy demograficznej każdy pomysł na zachęcenie do powiększenia rodziny jest dobry. Jedno wiem na pewno: projekt podwyższenia wieku emerytalnego nie może być taki prosty: 67 lat i już. Pan Bartoszewski ma znacznie więcej lat i nadal może pracować. Jeśli chce – to ważne. Natomiast nie wyobrażam sobie przedstawicieli wielu zawodów wykonujących swoją pracę przed siedemdziesiątką. Zwłaszcza, że nadal tylu ludzi młodych jest bezrobotnych.

Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.
kjk
20.02.2012